an
خطا
  • ایراد در بارگذاری اطلاعات خوراک

آرتروز روماتیسمی و خطر ابتلا به لیمفوما

یکشنبه, 04 آبان 1393 12:10 نوشته شده توسط  نازنین جعفری
رای دادن به این مورد
(1 رای)

ابتلا به آرتروز روماتیسمی خطر ابتلا به سرطان غدد لنفاوی را افزایش می‌دهد، اما علت ارتباط این دو باهم هنوز نا‌مشخص است. جدیدترین تئوری‌ها در این مورد را برای‌تان توضیح می دهیم.

ابتلا به آرتروز روماتیسمی بیمار را در معرض ابتلا به نوعی از سرطان به نام لیمفوما قرار می‌دهد. اما آیا این خطر ناشی از خود آرتروز روماتیسمی است و یا از داروها ؟ دکتر مارگارت میلر، رماتولوژیست در دانشگاه مرکز سرطان در آریزوانای توسکان می‌گوید: "بر خلاف سال‌ها مطالعه، سئوالات بسیاری هنوز بدون پاسخ مانده‌اند."

لیمفومای سرطانی ویژه سیستم لنفاوی  است(بخش مهمی از سیستم ایمنی بدن که در مبارزه با آلودگی‌ها و بیماری‌ها فعالیت می‌کند). لیمفومای غیر هوچکین معمول‌ترین نوع است. دکتر میلر می‌گوید: " افراد مبتلا به آرتروز روماتیسمی حدوداً دو برابر بیشتر از افراد غیر مبتلا به آرتروز روماتیسمی در معرض ابتلا به لیمفوما هستند." وی می‌افزاید: "افرادی که به دیگر بیماری‌های سیستم ایمنی همانند لوپوس مبتلایند نیز بیشتر در معرض ابتلا به لیمفوما قرار دارند."

آرتروز روماتیسمی و لیمفوما: آیا آرتروز روماتیسمی یک عامل محرک است؟

دکتر میلر خطر افزایش یافته را این‌گونه توضیح می‌دهد. به دلیل التهاب مزمن آرتروز روماتیسمی، سیستم ایمنی دائماً "فعال است" و سلول‌های لمفوسیت B را تحریک می‌کند تا با سرعت بیشتر تقسیم و تکثیر شوند. زمانی که این سلول‌ها تکثیر می‌شوند، ممکن است اشتباهاتی رخ داده، منجر به ایجاد سلول‌های لمفوسیتی شوند که DNA معیوب دارند. سلول‌های جدید معیوب دوباره تکثیر شده و منجر به سرطان می‌گردند.

آیا در صورت ابتلا به آرتروز روماتیسمی باید ترس ابتلا به لیمفوما داشته باشید؟ دکتر اسکات زاشین می‌گوید: " احتمال رخداد همزمان آرتروز روماتیسمی و لیمفوما پائین است." وی اضافه می‌کند: " در 20 سال اخیر، فقط یک بیمار داشته که به سرطان مبتلا شده است". با این وجود، او اشاره می‌کند که خطر ابتلا در جمعیت‌های بزرگتر بیشتر بوده و در ارتباط با شدت آرتروز روماتیسمی است. دکتر میلر و زاشین در این مورد با هم مواقفند که هر قدر بیماری آرتروز روماتیسمی شدیدتر باشد، احتمال ابتلا به سرطان لیمفوما بیشتر است.

هر دو پزشک به یک تحقیق سوئدی اشاره دارند که در میان 75000 بیمار مبتلا به آرتروز روماتیسمی ابتلا به سرطان را جستجو کرده است. این تحقیق در مجله آرتروز و روماتیسم به چاپ رسیده و 378 نفر که در سال‌های 1964 تا 1995 مبتلا به سرطان لیمفوما تشخیص داده شده‌اند را با 378 بیمار مشابه فاقد بیماری لیمفوما مقایسه نموده است. محققان دریافتند که بیماری آرتروز روماتیسمی با شدت متوسط، نسبت به بیماری با درجه ضعیف ، احتمال بروز سرطان را  هشت برابر بیشتر می کند و افرادی که مبتلا به آرتروز روماتیسمی بسیار حاد بوده‌اند ،70 برابر بیشتر در خطر ابتلا به سرطان هستند. محققان دریافته‌اند که داروها این خطر را افزایش نداده اند، بلکه در بروز سرطان، التهاب ناشی از بیماری را، باید مقصر دانست.

آرتروز روماتیسمی و لیمفوما: نگاهی به داروها

آسپرین، داروهای ضد التهابی فاقد استروئید (NSAIDs )، استروئیدها، داروهای ضد روماتیسم تغییر دهنده بیماری (DMARDs) و ترکیبات هدف‌گذاری شده بیولوژیک در میان داروهای بکاررفته در درمان آرتروز روماتیسمی قرار دارند.

داروهای ضد روماتیسم تغییر دهنده بیماری (DMARDs) و به ویژه متوترکسیت methotrexate (رِاُماترکس Rheumatrex)، برای اغلب بیماران مبتلا به آرتروز روماتیسمی درمانی ، استاندارد محسوب شده و می‌توانند به عنوان متوقف‌کننده‌ای برای التهاب و تخریب مفاصل بکار روند. این داروها از طریق سرکوب کردن سیستم ایمنی بیش‌فعال، عمل می‌کنند.

دکتر میلر می‌گوید: " مواردی هر چند اندک وجود داشته است که حین مصرف متوترکسیت فرد به لیمفوما مبتلا شده و در برخی موارد پس از متوقف نمودن دارو، لیمفوما نیز ناپدید شده است."

داروهای بیولوژیک بخش‌های مختلفی از سیستم ایمنی بدن را که در آرتروز روماتیسمی نقش دارند ، غیر فعال می‌کنند. نوعی از داروهای بیولوژیک، پروتئین خاصی به نام (NTF)، متهم اصلی در التهاب مفاصل را هدف قرار می‌دهد. این داروها ضدTNF نامیده شده و شامل اتانِرسِپت  etanercept (اِنبرِل Enbrel)، آدالی‌مامب adalimumb (هومیرا Humira) و اینفلیکسی‌ماب infliximab (رِمیکاد Remicade) هستند. داروهای ضدTNF و دیگر داروهای بیولوژیک در درمان آرتروز روماتیسمی تأثیر بزرگی دارند، به بیمار فرصت جدیدی در زندگی داده اند، با این وجود خطر آلودگی و احتمال سرطان را نیز در بر دارند.

داروهای ضدTNF در دهه 1990 وارد بازار شدند. موسسه جهانی غذا و دارو (FDA) گزارشاتی از لیمفوما و دیگر انواع سرطان را،  در افراد مصرف‌کننده این داروها دریافت کرده است. در سال 2009، FDA از تولیدکنندگان دارو خواست که برچسب‌های هشدار مشخص‌تری را ،  مبنی بر سرطان‌زا بودن این داروها ، به ویژه در کودکان و نوجوانان ، برروی دارو بچسبانند.

دکتر زاشین می‌گوید: " مطالعات قبلی احتمال افزایش خطر ابتلا به لیمفوما در بیماران مبتلا به آرتروز روماتیسمی مصرف کننده داروهای ضدTNF را نشان داده است، اما مطالعات بیشتر ، افزایش این خطر را تأیید نمی‌کنند." وی می‌گوید: " نتایج مطالعات پیشین ممکن است این حقیقت را که بیماران مبتلا به  بیماری مزمن با این دارو درمان شده‌اند، کم ارزش نشان دهد."

درمان آرتروز روماتیسمی حین جستجو برای لیمفوما

دکتر زاشین و میلر می‌گویند هم اکنون هیچ راهی برای جلوگیری از لیمفوما در بیماران مبتلا به آرتروز روماتیسمی وجود ندارد. با وجود اینکه هنوز اثبات نشده است، اما این اعتقاد وجود دارد که  شروع درمان زود هنگام و قوی با استفاده از داروهای ضدTNF و DMARDs می‌تواند از مزمن شدن بیماری جلوگیری کند و بنابراین خطر ابتلا به لیمفوما را کاهش دهد. دکتر میلر می‌گوید: " باید ببینیم که در 5 تا 10 سال آینده تحقیقات چه چیزی را نشان می‌دهند."

پزشک پیش از تصمیم‌گیری درمورد برنامه درمانی ، نگاهی دقیق به تاریخچه درمان و شدت بیماری آرتروز روماتیسمی شما خواهد انداخت. دکتر میلر می‌گوید بدون در نظر گرفتن دارویی که مصرف می‌کنید، به دنبال نشانه‌های لیمفوما بگردید. او اشاره دارد که مشکلات شکمی، عرق کردن در شب، تب و نودول‌های مقاوم لنفی، علائم خطراند. در صورت مشاهده  لیمفوما، داروهای بیولوژیک و DMARDs که عملکرد سیستم ایمنی را متوقف می‌کنند، باید قطع شوند. داروی ریتوکسی‌ماب rituximab (ریتوکسان Rituxan) به عنوان دارویی برای درمان لیمفوما و همچنین درمان آرتروز روماتیسمی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

دکتر میلر اظهار می‌کند که رماتولوژیست‌ها در 10 سال اخیر گزینه‌های بیشتری برای ارائه به بیماران داشته‌اند و می‌افزاید که تداوم تحقیقات برای فراهم آوردن درکی بهتر از سیستم ایمنی بوده و زمانی که مسبب آرتروز روماتیسمی شناسائی شود، گزینه‌های بیشتری در دسترس خواهد بود.

گروه ترجمه مجله پزشکی مادر، نازنین جعفری
منبع: medicinenet.com

2339 بازدید

ارسال نظر

کادرهایی که با علامت (*) مشخص شده اند وارد کردن اطلاعات در آنها الزامی می باشد. کد HTML مجاز نیست.

  تعداد افراد آنلاین

ما 549 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

پیام بهداشتی

مصرف مکمل کراتین باعث بدام افتادن ملکول کراتین در عضلات، تورم و درنتیجه بادکردن عضلات می‌شود، از ترشح کراتین به ادرار و تولید کراتینین جلوگیری کرده و باعث صدمات کلیه میگردد. ناراحتی معده، اسهال، افزایش وزن، اختلال عملکرد کبد، سرگیجه و فشار خون از دیگر عوارض مصرف کراتین است.

آخرین ارسالهای انجمن

نماد اعتماد الکترونیکی

تبلیغات

  پیشنهاد کاربران

معرفی به موتورهای جستجو

این صفحه قبلا پینگ شده است ، پینگ دوباره آن ممکن است به اعتبار سایت شما صدمه بزند لذا این صفحه را دوباره پینگ ننمایید مگر آنکه مطلب آن را بروز نموده باشید
تاریخ آخرین پینگ :یکشنبه04 آبان 1393




به ما بپیوندید

عضویت در خبرنامه

Rss